در محضر نور بهجت(۴)                              سؤال: این حقیر مشتاق زیارت امام عصر حضرت حجّت  بن الحسن العسکری (عج) می باشم، از حضرت عالی  تقاضا دارم که مرا دعا کنید که  به این سعادت نائل شوم! جواب: زیاد صلوات، اهدای وجود مقدّسش نمایید،  مقرون با دعای تعجیل فرجش؛ و زیاد به مسجد  جمکران مشرّف شوید، با ادای نمازهایش. [به سوی محبوب:59]      امام زمان (عج) (عینُ النّاظره و اُذُنُه السّامِعَه ولِسانُهُ النّاطق و یَدُهُ الباسطَه: چشم بینا،  گوش شنوا، زبان گویا و دست گشادۀ خداوند) است. در رؤیت امام (علیه السلام) مقابله و محاذات شرط نیست؛  بلکه هر جا نشسته، بر اَرَضین سُفلی و سماوات  سبع و مافیهنَّ و ما بینهنَّ اِشراف دارد.   سبب غیبت امام زمان (عج) خود ما هستیم!   به افرادی که پیش از ظهور در دین و ایمان باقی می مانند  و ثابت قدم هستند، عنایات  و الطاف خاصی می شود.   لازم نیست که انسان در پی این باشد که به خدمت  حضرت ولی عصر (عج) تشرّف حاصل کند ؛ بلکه شاید خواندن دو رکعت نماز، سپس توسّل به ائمه (علیهم السلام) بهتر از تشرّف باشد.   ما در دریای زندگی در معرض غرق شدن هستیم؛  دستگیری ولیّ خدا لازم است تا سالم به مقصد برسیم. باید به ولیّ عصر (عج)  استغاثه کنیم که مسیر را روشن سازد  و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.   دعای تعجیل فَرج، دوای دردهای ما است.   در زمان غیبت هم عنایات و الطاف امام زمان (عج) نسبت  به محبّان و شیعیانش زیاد دیده شده؛  باب لقا و حضور بالکلیّه مسدود  نیست؛ بلکه اصل رؤیت  جسمانی را هم نمی شود انکار کرد!

تمام اين گرفتارى ها و ذلّت ها را كه بر سر ما مسلمان ها مى آيد، خودمان براى خود درست كرده ايم، زيرا از روز اوّل نگذاشتيم حقّ به اهلش برسد. ممكن است بگوييد كه ما در آن روز نبوديم كه كارهاى آن ها را كرده باشيم؛ ولى امروز ما اغلب مسلمان ها، بانيان سقيفه را از بزرگان و افضل از ديگران مى دانيم و از آن ها پيروى مى كنيم، بزرگانى كه در محضر رسول اللّه  ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ بودند و حضرت از دست آن ها ناراحت شد و به نقل خودشان، آن ها را طرد نمود و به آن ها فرمود: «قُومُوا عَنِّى.»(1) برخيزيد و از نزد من برويد.

در محضر نور 2                                                                   از آيه ى «وَ الَّذِينَ جَـهَدُواْ فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا»(1)؛ (و كسانى را كه در [راه خشنودى [ ما بكوشند، قطعا به راه هاى خود رهنمون مى گرديم.) به حسب ظاهر استفاده مى شود كه هدايت الهى و جهاد بنده هر كدام مراتبى دارد، و هر مرتبه از جهاد و كوشش بنده مرتبه اى از هدايت الهى را در پى دارد. اين هم از موارد عمل به وظيفه است كه با اقسامِ مجاهدات، قرآن را نيز عَلَى وَجْهِهِ تلاوت كنيم، به گونه اى كه در هر تلاوت غير از آن چه در دوره ى قبل استفاده مى كرديم استفاده كنيم. و نيز در هر نمازى غير از آن چه قبلاً استفاده مى نموديم، استفاده نماييم، نه اين كه بدون كم و زياد و فقط تكرار باشد، بلكه صورتا براى ما همان باشد، نه سيرتا

در محضر نور                                                         چنان چه ابتداى صراط كه بر روى جهنّم است ـ كه «أَدَقُّ مِنَ الشَّعْرِ وَ أَحَدُّ مِنَ السَّيْفِ.»(1)؛ (باريك تر از مو، و تيزتر از شمشير است) ـ از همين دنيا باشد ـ كه چنين است ـ با كم ترين غفلت ولو يك آن و يك لحظه از آن مى افتيم، و اگر افتاديم ممكن است تا به آخر برويم؛ لذا بايد براى تثبيت در دين و بودن بر صراط مستقيم اين دعا را در زمان غيبت همه بخوانيم كه:«يا اللّه  يا رَحْمانُ يا رَحِيمُ، يا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ، ثَبِّتْ قَلْبِى عَلى دِينِكَ.»(2) اى خدا، اى رحمت گستر، اى مهربان، اى زير و رو كننده ى دل ها، قلب مرا بر دينت استوار و ثابت بدار.